Łeba – historia osady
21 01 2011Łeba to polska mieścina nadbałtycka. Chyba nie wypada nikomu jej dokładnie przedstawiać, choć prawdopodobnie nie każdy zna jej historię, przynajmniej początkowy okres. W tej chwili skoncentrujmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy Polski w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien czas, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle wprowadzenia. Przejdźmy teraz do sprawy zasadniczej – historii miasta. Przygoda Łeby sięga dalekich lat, bo zaczyna się już w erze neolitu. Już w tym okresie widoczne były pierwsze ślady zasiedlenia. Świadczyć o tym mogą znalezione przez archeologów narzędzia. Było to w okolicy Potęgowa. Linię morza wyznaczają osady, które przetrwały do naszych czasów, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były kiedyś grodami obronnymi, kojarzącymi się z kulturą łużycką. Przez czas, kiedy to w grodziskach toczyło się normalne życie, w okolicy zaczęło przyrastać lądu, jednak jeszcze cały czas obszar ten był w większości bagienny. Przez okolicę przetoczyli się Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że zjawili się oni w tych okolicach jest kamienny krąg ich cmentarzyska, który znajduje się w Dębinie. Do dzisiaj zachowały się tylko 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarze znajdują się w pobliskiej okolicy. Kiedy Goci odeszli, razem z nimi obszar opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica była wyludniona. Osada Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Niechybnie założyli ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Przypuszcza się, że stało się to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar zaczęli przybywać kolonizatorzy germańscy. W tenże sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym ciężko było przyzwyczaić się do życia w Łebie. Chociaż okoliczności życia panujące w grodzisku nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych interesów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.
